همان پیچکانه تنت

 انکه آنروز مرا به عمق مرداب  شرم همیشگی از  نگاهت کشاند

همان آن که خیالش هم  مرا در بر گرفتن امروز حرام است

 همان

ساده انگار قلم , رها شو از دستانم

بر ورق نقش ببند , جدا شو از انگارم  

پیچ و تاب خم خود از کف من گیر جدا

آنچنان شو که منم از پی تو در مانم

‫مر تو را گر بشوم یاور بی قید و شروط

‫جز سپیدی نشود حاصل این‫پندارم

‫گرکسان گفتند فهمیدن تو مشکل گشت

‫گه آن است که دانی ز چه من حیرانم

                   ما بدهکاربم به کسانی که صمیمانه ز ما پرسیدند 

                   معذرت میخواهم چندم مرداد است؟ 
                                                      و نگفتیم...
                                
                                                          چون که مرداد گور عشق گل خون رنگ دل ما بودست...  

وزیدن که میگیرد

                      باد هم به همراهش

                                               گاهی

                                                      نفرین بر فرفره ها 

                                                                       در اینجا که منم

منم ای نگار و چشمی که در انتظار رویت

                                       

اگرم حیات بخشی و گرم هلاک خواهی

                                               سر بندگی به حکمت بنهم که پادشاهی

من اگر هزار خدمت بکنم گناهکارم

                                               تو هزار خون ناحق بکنی و بی گناهی

به کسی نمی‌توانم که شکایت از تو خوانم

                                               همه جانب تو خواهند و تو آن کنی که خواهی

تو به آفتاب مانی ز کمال حسن طلعت

                                               که نظر نمی‌تواند که ببیندت که ماهی

من اگر چنان که نهیست نظر به دوست کردن

                                               همه عمر توبه کردم که نگردم از مناهی

به خدای اگر به دردم بکشی که برنگردم

                                               کسی از تو چون گریزد که تواش گریزگاهی

منم ای نگار و چشمی که در انتظار رویت

                                               همه شب نخفت مسکین و بخفت مرغ و ماهی

و گر این شب درازم بکشد در آرزویت

                                               نه عجب که زنده گردم به نسیم صبحگاهی

غم عشق اگر بکوشم که ز دوستان بپوشم

                                               سخنان سوزناکم بدهد بر آن گواهی

خضری چو کلک سعدی همه روز در سیاحت

                                               نه عجب گر آب حیوان به درآید از سیاهی

                                                                                                             سعدی

قاب عکس

نمی دانم تا به حال سری به اداره مالیات زده اید یا نه، در هر صورت آرزو می کنم که هیچوقت گذرتان به این اداره ملال آور نیفتد. ساختمانی دارد چهار طبقه که محل اجتماع آدم های کینه توز و عبوس است. کارمندان موذی و آب زیر کاهش هر روز (به استثنا تعطیلات رسمی) راس ساعت هشت در اتاق هایشان حاضر می شوند.البته نه برای پاسخ گویی و انجام  وظیفه. اساسا اداره مالیت محفلی ست برای صرف چای و بحث های خاله زنکی.

ادامه نوشته

ساعت 5 بود بر همه ساعت ها (جون عمت...)

باز این سر سودائی بی فکرت تو سر شد

باز آمدی و یک آه شد فکرت سودائی 

زین ناله این نائی در نی نه توان نی نا

جز تو ز که باشد دم در حد توانایی