«یا ملیّن»
از «چه ساده» هم ساده تر میخواستم ,ساده , با هم باشیم.تف به این روزا و درک خرد جمعیش که ,ساده, به سادگی نمی فهمتت نمیخواد اصلا انگار.مقربتر میشه غربت این مای قریبه ماضی همیشه نامضارع .مای باهم کجا و مای از هم.
ساده, مارو چه به این من و تو اون,یه ما بود و عشق و حال.کل حالش یه دورهمی خندیدن, یه دورهمی,ساده, خوش بودن.
مامون کجا و این ناما...
مای ما و مای شما و مای اونا داره حالمو به هم میزنه که اگه بترکم گه شهر رو بر میداره که اگه بترکید.
اووقت یه مای تنهاست و یه دریا اشک و یه صحرا پشیمونی برای ما و شما که شاشیدم به فکّ این تفکیک گریش که ما هست و زورکی میخواد نباشه.
ساده,مهم نیست ؛ ساده خونده بشه , ساده خونده نشه حتی ساده, ساده خونده بشه یا نشه مهم نیست.
مهم من کسری از ما که میخواست مکدراتشو از بقیه کسورات اعلام بکونه هم نبود
قرض ایجاد مزاحمت بود که بحمدالله میسر رفت.
« ومن الله توفیق»
خشک آمد کشتگاه من